Nie będzie Alei Republiki Radomskiej. Rada Miejska zdecydowała inaczej niż zakładał Jarosław Kowalik z Radomskiego Samorządu Obywatelskiego, który zabiegał o nadanie nowej ulicy w ciągu trasy N-S
Choć wniosek był procedowany przez długi czas, ostatecznie większość koalicyjna Rady Miejskiej odrzuciła ten pomysł.
Złożyłem ten wniosek, przeszedł rok temu. Niestety większość koalicyjna zdecydowała inaczej. Aleja Republiki Radomskiej krzyżowałaby się ze wszystkimi najważniejszymi w tej części miasta ulicami. Poza tym byłaby przy dworcu czy przy przystanku Radom Wschodni przy Alei Republiki Radomskiej można by dobrze reklamować. Niestety stało się jak się stało. Nad Potokiem jest ważniejszy dla tej części Radnych od Republiki Radomskiej.
Jarosław Kowalik nie traci jednak nadziei, że w przyszłości temat powróci, a nazwa Republiki Radomskiej pojawi się na mapie miasta. Cała rozmowa z Jarosławem Kowalikiem dostępna jest na portalu internetowym radioradom.pl
Republika Radomska była jednym z pierwszych przejawów odradzającej się polskiej państwowości po latach zaborów. Funkcjonowała przez zaledwie sześć dni, ale zapisała się na trwałe w historii miasta i regionu.
Jej formalne ogłoszenie nastąpiło 2 listopada 1918 roku w południe, kiedy Stanisław Kelles-Krauz, stojąc na balkonie austriackiej komendy powiatowej przy dzisiejszej ulicy Żeromskiego, zaprezentował biało-czerwony sztandar i ogłosił niepodległość Radomia. Było to pierwsze miasto w dawnym Królestwie Polskim, które samodzielnie, bez wsparcia z zewnątrz, przejęło władzę po zaborcy.
Przygotowania do tego wydarzenia rozpoczęły się jednak wcześniej. W nocy z 1 na 2 listopada 1918 roku, w mieszkaniu adwokata Jana Wigury przy obecnej ulicy Piłsudskiego 2, powołano tzw. Komitet Pięciu. Tworzyli go: Stanisław Kelles-Krauz, Jan Wigura, Roman Szczawiński, Aleksy Rżewski oraz Wacław Dębowski. To właśnie ten organ przejął odpowiedzialność za lokalną władzę i organizację nowego porządku.
W ramach Republiki Radomskiej powołano pięć ministerstw, co świadczyło o ambicjach stworzenia w pełni funkcjonującego ośrodka państwowego. Działania te spotkały się jednak z negatywną reakcją Rady Regencyjnej, która uznała je za akt niesubordynacji. Rozważano nawet użycie wojska.
Ostatecznie 8 listopada 1918 roku Republika Radomska podporządkowała się Tymczasowemu Rządowi Ludowemu Republiki Polskiej w Lublinie, kończąc swój krótki, ale symbolicznie niezwykle ważny epizod w dziejach niepodległej Polski.
Foto. MZDiK
